به نام پاییز
چه حاصل از این بهار

      چه حاصل از این بهار

                             ای بس بهارها که بهاری نداشتم . . .

سلام... یه مدتیه پیدات نیست ؟ نکنه تو هم مثل بهار قصد نداری از خونه ات بیرون

بیای . آخه امسال فکر کنم خدا هم حساب فصلها از دستش در رفته . چون ما که امسال

بهاری ندیدیم . شاید هم بوده و مال از ما بهترونه . یعنی بهار انقده عزیزه که ما قابل

نیستیم زیارتش کنیم ؟! اگه اینجوریه باید بهش بگم که منم شوقی به دیدنش ندارم و

بودن و نبودنش برام فرقی نداره . من که از قدیم دلمو به پاییز خوش کرده بودم و با

رسیدن پاییز جشن می گرفتم . از قدیم میگن که درخت هرچی بارش بیشتر باشه سر

به زیر تره . ولی تا اونجایی که من دیدم ، درخت هر چی بی برگ و ساده تر باشه

معرفتش بیشتره و مثل درختای بهار خودشو نمی گیره . اصلا من نمی دونم این بهار

چی داره که همه دلشونو بهش خوش می کنن ؟ البته به قول یه نفر شادی رسیدن بهار

فقط مال بچه هاست اونم بخاطر خریدن لباس نو و گرفتن عیدی هست . ولی به نظر من

پاییز با اومدنش همه برگهای درختاشو به آدما عیدی میده و همشونو به پای آدما می

ریزه . پس بازم معلوم شد که معرفت پاییز بیشتره . من که عاشق پاییز بودمو می

مونم . اینو برات نوشتم که دلتو بیخودی به بهار مغرور خوش نکنی و بدونی اگه بخوای

مثل بهار بشی خیلی زود از دل من میری بیرون . . .

دیگه قصد نوشتن نداشتم. فقط بخاطر رویایی نوشتم که به حقیقت پیوست. به امید روزی که همه رویاها

به حقیقت تبدیل بشه ازش ممنونم . . .

پيام هاي ديگران ()        link        شنبه ٤ خرداد ،۱۳۸٧ - حامد
وداع با پاييز

وه ... چه زيبا بود اگر پاييز بودم

                                     وحشی و پر شور و رنگ آميز بودم...

دوست ندارم بهت سلام كنم چون با سلام كردن به تو بايد با پاييز خداحافظی كنم . پس بی سلام

شروع می كنم .آخر اومدی ؟ آخر پاييز رو بيرون كردی ؟ چرا همه با پاييز بدن ؟ اون از تابستون كه انقده

طولانيه و آدمو پير ميكنه تا تموم بشه ، اينم از تو كه واسه اومدن عجله داری و زودی پاييز رو بيرون

ميكنی . به هر حال پايز رفت اما خيلی ها فقط به اميد اومدن پاييز آينده روزاشون رو می گذرونن .

خلاصه بگم كه چه بهار باشه ، چه تابستون و چه زمستون ، روزا و شبای ما پاييزيه .دوست ندارم بگم

اما

سلام زمستون                                          خداحافظ پاييز

                              

خداحافظ پاييز ...

يه كليك كن

 

 

پيام هاي ديگران ()        link        دوشنبه ۱٧ دی ،۱۳۸٦ - حامد
تولد

و بالاخره فاتح شدم ...

           خود را به ثبت رساندم ...

                خود را به نامی در يک شناسنامه مزين کردم ...

                                           و هستيم به يک شماره مزين شد ...

يا دهنده بی منت

مرا در زمستان قرار دادی و جامی تهی به دستم دادی . رسم

زمانه چنین نبود خزان کردی این باغ و گلستان را مرا در

سرزمین یخها گذاشتی . فصل رویشم دیر شده و در این

سرزمین رویش دیگر محال است . خدایا مدت خفتم دراز شده

چه رازیست که من نیافتم پس فکر کوتاه من کی به رشد و

تعالی می رسد ...

به نام آنکه زندگی می بخشد تا روزی آن را خود باز پس گیرد .

زمستان یکی از سالهای خورشیدی چند روزه بود و هوای سرد

دی ماه که آمدنم درچهارمين شب آرام آن رقم خورد و بدون

هیچ دغدغه و فارغ از گرد هم آمدن های خانوادگی اسمم را

حامد گذاشتند تا یه اسم دیگه به خانوادمون اضاف شه .

نميدونم آمدنم به درد خورد يا نه ؟

مطلب بعد (وداع با پاييز)

 

 

پيام هاي ديگران ()        link        یکشنبه ٢ دی ،۱۳۸٦ - حامد
سفر ، خدا

سفر کردم ...

                    سفر کردم ...

                                         سفر کردم ...

سفر کردم به آن شهری که خدا آنجا را ترک کرده بود

                                                                   می دانی چرا ؟

                                                                       زيرا مردم آن شهر خودشان خواسته بودند

                                در آن شهر دوستی بها نداشت

                                             در آن شهر ظلم و جور را با طلا معامله می کردند

                                                                                                    دليلش نبود خدا بود

آری 

                                                        ساليان گذشتند

مردم کم کم به اين امر پی بردند که خدا بايد بر گردد

                                                                 از خدا خواستند که برگردد

خدا گفت :

خودتان خواستيد بروم

                             حال بياييد و مرا پيدا کنيد

                                                مردم به جستجوی خدا پرداختند

                                                                           همه جا را گشتند و او را پيدا نکردند

می دانی خدا کجا بود ؟

                                                                      خدا در دل همان مردم بود

                                                                                       مردم همه جا را گشتند

                                                                                                             جز دل خود را

خدا در دل آنها بود ...

 

پيام هاي ديگران ()        link        سه‌شنبه ٢٢ آبان ،۱۳۸٦ - حامد
تنهايی ، دوست

در شهری که مردمانش عصا از کور می دزدند

                               

                                   من از خوش باوری اينجا محبت آرزو کردم

 

 

خيلی وقته که از زمينی ها نا اميد شدم . يه نقطه اميدی به آسمونيا داشتم که اونا هم نا اميدم

 

کردن . نميدونم تو آسمون به اين بزرگی با اين همه ستاره نبايد يکيشون مال من باشه و شبا به درد

 

دلام گوش کنه ؟ فکر کنم اصلا منو نميشناسن . آخه قديما همشون باهام حرف می زدن ولی الان

 

يکيشون هم حاضر نيست نگام کنه . همشون خودشونو ازم قايم می کنن . اگه هم يکيشون رو با

 

هزار زحمت پيدا کنم ٬ بهم ميگه وقت قبلی داری ؟ آخدا ، تو اين دنيات انقده بی کسم که واسه يه

 

ستاره تو اون آسمون بزرگت بايد وقت بگيرم . اشکال نداره ، منم ديگه باهاشون قهر می کنم و واسه

 

نشون دادن قهرم ديگه شبها به آسمون نگاه نمی کنم . انقده نگاه نمی کنم تا خودشون بيان و نازم

 

رو بکشن ولی انقده بی معرفتن و سرشون شلوغه که اين کارو نمی کنن . اصلا حالا که پايين رو نگاه

 

من کنم می بينم که خاک می تونه دوست جديدم باشه . چرا همش اون بالا بالا ها رو نگاه کنم ؟

 

بذار يه بار هم زير پامو ببينم . من ميدونم اين ستاره ها چون تو ناز و نعمت زندگی می کنن ، انقده

 

برام کلاس ميزارن ولی خاک بيچاره فقط لگد می خوره و پر از درد دله . همين ميتونه وجه تشابه و

 

دليل دوستيمون باشه . پس دوست جديدم سلام ...

 

 

پيام هاي ديگران ()        link        سه‌شنبه ۸ آبان ،۱۳۸٦ - حامد
بزرگ ميشيم که چی ؟

می روم . . .

         اما نمی پرسم ز خویش

                                     ره کجا . . . ؟

                                                      منزل کجا . . . ؟

                                                                    مقصود چیست ؟

یادتان می آید روزگاری را که بزرگترین دغدغه هایمان داشتن یک تفنگ پلاستیکی یا یک عروسک

کوچولو که پلکهایش بالا و پایین برود بود . با کوچکترین آخی پدر و مادر و کوچک و بزرگ دورمان می چر

خیدند . دنیا زیر پاهای کوچکمان بود . کافی بود برای خواستن چیزی لب تر کنیم تا بزرگتر هایمان با

هر زحمتی که شده آن را برایمان تهیه کنند . روز و شب برایمان معنایی نداشت . با قد کشیدنمان

کمکم دغدغه هایمان بزرگ و بزرگ تر شد . دفتر نقاشی و کیف و بعد ها دو چرخه و تلفن همراه و

دانشگاه و ماشین و . . . و همین طور آرزوی بزرگ شدن و مستقل شدن . کودکی و نو جوانی و

جوانی و لحظه لحظه به عمرمان افزوده شد . دغدغه های کودکیمان بزرگ شدن و روی پای خود

ایستادن و استقلال بود . فکر می کردیم دنیا همیشه همانطور می ماند . بدون کوچکترین دغدغه

معیشتی و روحی . غافل از اینکه جبر زمانه ، گذر عمر ، همه و همه باعث می شود که مدام به

گذشته فکر کنیم . به روزهای سپری شده نو جوانی و جوانی و به ایامی که دیگر بازگشت به آن غیر

ممکن است . حالا دیگر بزرگ شده ایم . مشغله ، کار ، زندگی و هزار و یک مشکل دیگر و بعد ها پین

ها و موی سپید و آه و افسوس که کاش همپنان کوپک می ماندیم و هیچگاه بزرگ نمی شدیم .

افسوس که رفت عمر گرانمایه و تنها خاطرات خوب و بد است که بر جا می ماند و اندک دوستانی که

آنها هم پون شما دیدارشان زنده کننده خاطرات دوران خوش گذشته است . پس ما بزرگ می شویم

که چه کار کنیم ؟ نه کودکی ، نه نوجوانی و نه جوانی ، هیچکدام را نمی شود بر گرداند . به هر حال

قدر روز و لحظاتی که داریم را بدانیم . همین.

پيام هاي ديگران ()        link        شنبه ۱٤ مهر ،۱۳۸٦ - حامد
پاييز مبارک

يا دهنده بی منت

به نام معبود پاييز

کی ميگه خدا آفرينش رو از بهار شروع کرده ؟ به نظر من خدا زندگانی رو با پاييز آغاز کرده . از خود

کلمه’ پاييز ميشه اينو فهميد . پاييز يعنی پيدايش آفرينش يا ياد آوری زجرها . برای بعضی از آدما آغاز

آفرينش يعنی شروع بد بختی . البته خوشبختی و بد بختی رو خودمون می سازيم . ميشه تو سخت

ترين شرايط خوشبخت بود . خوشبختی هر چقدر هم که کم باشه ميشه ازش استفاده های بزرگ

کرد . بگذريم. . . از پاييز دور نشيم . به نظر من پاييز بهترين فصل خداست . پس پاييز گوارای وجودتان .

سه سال گذشت(تولدی دوباره)

ممنون از همه دوستان که تو اين سه سال کمکم کردند و بالاخره با آغاز پاييز ، وبلاگ من هم سه

ساله شد . البته يه سری تغييرات توش به وجود اومده که ميشه گفت دوباره متولد شده . به هر حال

اميد وارم که نوشته هام مورد پسند قرار بگيره . با نظراتون کمکم کنيد.

يا حق

 

پيام هاي ديگران ()        link        یکشنبه ۱ مهر ،۱۳۸٦ - حامد
 

آنگاه که فرشتگان در آسمان ها سر در گوش يکديگر نهاده و نغمه های پر

شور عشق را سر می دهند ، هرگز نمی توانند کلمه ای آسمانی تر از

مادر بيابند .

سلام

حالم گرفته ، آخه امسال هم روز مادر پيش مادرم نيستم اونم بخاطر

شرايطی هست که فکر کنم اکثر دوستان می دونن . از همين جا منم

اين روز رو به همه مادرا  مخصوصا مادر خودم تبريک ميگم . ايشالا که 

سايه شون هميشه بالای سر ماها باشه .

 

خوش باشيد

يا حق

ممنون حامد ۳ دست(alone3dast)

پيام هاي ديگران ()        link        سه‌شنبه ۱٢ تیر ،۱۳۸٦ - حامد
 

سلام غريبه

بازم از تو و برای تو می نويسم :

يادته روزی که می رفتی ؟ يادته وقت خداحافظی ؟ بهت گفتم :

داره ترک می خوره اين بغض نشسته تو گلو

نذار که بارونی بشم گريه پنهونی بشم

خراب اون قصه ای که خود تو می دونی بشم

اما تو هيچی نگفتی ، فقط چند خطی نوشتی که وقتی رفتی خوندمش :

منو ببخش ای بهترين راهی نمونده غير از اين

لحظه راهی شدنم شکستن منو ببين

رفتن من زوال ماست ختم تموم خنده هاست

کجای جاده گم کنم بغضی که توی اين صداست

غريبه جون باور کن هنوزم ميشه به پاکی قصه های مادر بزرگ هجرت

کرد ، تو بخوای هنوز هم ميشه به کوچه پاک پروانه برگشت ، بارون که

بباره همون کوچه کوتاه بی کبوتر کفاف تکامل تموم ترانه ها رو ميده . بيا

و لحظه ای کنار فانوس نفسهای من آروم بگير ، بيا و امشب رو بی

واسطه سکسکه های گريه کنارم باش .

مگه چی ميشه يه بار بی پوشش پرده بارون نگات کنم ؟

اما تو رفتی و من بايد مثل هميشه با ياد تو زندگی کنم نه با خودت !

ممنون حامد ۳ دست(alone3dast)

 

پيام هاي ديگران ()        link        پنجشنبه ٢٤ خرداد ،۱۳۸٦ - حامد
دل تنگی

سالها پیش از کنار دریا عبور کردی اما هنوز امواجش برای دیدن جای پایت

می آیند و می روند .

غریبه

دلتنگیهایم را با تو تقسیم می کنم در برگریزان خاطرات . دلتنگیهایم تنها

چیز هایی است که دارم . دلتنگیهایم را دوست دارم چون بوی تو را می

دهند . چون لبریز از یاد تو هستند . دلتنگیهایم گاهی آواز می شوند و

سکوت تنهایی ام را می شکنند . گاهی آیینه می شوند و چنان تو را

نشان می دهند که می شود قابشان کرد . گاهی پرنده می شوند و در

رویای با تو بودن پرواز می کنند . من آن ها را دوست دارم و ایمان دارم که

بالاخره غروب دلتنگیهایم به سپیده دلخوشیهایم که تو باشی خواهد

پیوست .

از همه عزیزانی که لطف کردن و برام نظر گذاشتن تشکر می کنم

ممنون حامد 3 دست (alone3dast)

پيام هاي ديگران ()        link        شنبه ۸ اردیبهشت ،۱۳۸٦ - حامد